มีด้านนึงของสวรรค์ที่เรียกว่า สะพานสายรุ้ง ที่ซึ่งสัตว์เลี้ยงอันเป็นที่รักของเราจะเดินทางไปเมื่อมันตายลง ที่นั้นมีทุ่งและเนินเขาให้วิ่งเล่น สมบูรณ์พร้อมด้วยอาหาร น้ำ และแดดอุ่น

ที่เคยเจ็บป่วยหรือชรา ที่เคยถูกทำร้ายหรือพิการ ทั้งหมดจะได้รับการเยียวยาให้กลับมาแข็งแรงสดใส เหมือนภาพในวันวานที่เราจดจำได้
สัตว์เลี้ยงเหล่านี้จะมีแต่ความสุข ยกเว้นเพียงสิ่งเดียวคือ ต่างคิดถึงใครคนหนึ่งที่พวกมันทิ้งไว้เบื้องหลัง จนกระทั่งเมื่อวันหนึ่งมาถึง...
ขณะกำลังวิ่งเล่นอยู่ด้วยกัน จะมีซักตัวหยุดกะทันหัน แล้วมองออกไปยังหนทางยาวไกล แววตาส่องประกาย ร่างที่สั่นด้วยแรงตื่นเต้นนั้น จะดึงมันออกจากกลุ่ม
แล้ววิ่งราวกับบินผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจี เร็วขึ้น และเร็วขึ้นเรื่อยๆ

เขาจำเราได้ แล้วเพื่อนรักก็ได้พบกันในที่สุด ต่างกอดความสุขของการพบโดยไม่พรากอีกต่อไป
รอยจูบแห่งความสุขใจจากเจ้าเพื่อนยาก จะเปียกทั่วใบหน้า มือของเราก็จะได้ลูบหัวและมองเข้าไปในดวงตาที่ซื่อสัตย์นั้นอีกครั้ง
นานแสนนานที่หายไปจากชีวิต แต่ไม่เคยซักนิดที่จะหายไปจากหัวใจ
จากนั้นเราก็จะข้ามสะพานสายรุ้งนี้ไปด้วยกัน
.................................
วันนี้ไม่มีเส้นใหญ่อีกเเล้ว อุ้งเท้าน้อยๆที่คอยสะกิดขอขนม ที่นอนอันโปรด เสื้อนอนตัวเก่ง ของเล่นของเค้าแอมยังวางไว้ที่เดิม กลิ่นของเส้นใหญ่ยังอยู่รอบๆตัว
แอมยังคงหันไปมองเห็นเส้นใหญ่นอนหลับอยู่บนโซฟา ยังเห็นเส้นใหญ่เดินไปกินน้ำที่หน้าห้องทำงาน ยังรู้สึกว่าเส้นใหญ่นอนหนุนตัก ยังรู้สึกว่าเส้นใหญ่นอนอยู่ข้างๆบอกราตรีสวัสดิ์เหมือนปรกติ

ลาก่อนเส้นใหญ่ที่รัก เธอจะอยู่ในความทรงจำชั้นเสมอ ขอบคุณสำหรับความรักที่เธอมอบให้โดยไม่หวังสิ่งตอบเเทนใดๆ ขอบคุณสำหรับความทรงจำดีๆที่มอบให้กัน
เธอเป็นมากกว่าหมาตัวหนึ่ง เธอคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของชั้น รอแม่ด้วยนะ เเล้ววันนึงเราจะเจอกันบนสะพานสายรุ้ง รอถึงวันที่เราจะข้ามสะพานไปด้วยกัน

รักหมดหัวใจ